مقاله حاضر از نوع مقایسه ای به بررسی نظریه و تجربه سیاست شهری و دیپلماسی شهری در مدرنیزاسیون در دو دوره مختلف پهلوی دوم و جمهوری اسلامی می پردازد. یکی از اهداف سیاست خارجی هر کشور نیز، به طور عام، توسعه قلمرو نفوذ یا حوزه نفوذ است. منظور از حوزه نفوذ نیز شکل گیری فضاهایی برای حضور مرئی و نامرئی یک کشور است تا بتواند ارزش های مورد توجه خود را ترویج نماید. این مقاله از نوع توصیفی و تحلیلی بوده و تلاش دارد به شیوه اسنادی و در چارچوب بحث دیپلماسی شهری، سیاست های دولت ها را در دوره پهلوی دوم و جمهوری اسلامی مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار دهد. بر این اساس پرسش اصلی عبارت است از: تجربه سیاست شهری و دیپلماسی شهری در دوران پهلوی دوم و جمهوری اسلامی چه تأثیری بر مدرنیزاسیون در دو دوره داشته است؟فرضیه موقت نیز عبارت است از: با وجود دولت استبدادی شبه مدرن، خرده گفتمان های دولت خودکامه، دولت اقتدارگرای بوروکراتیک و دولت اقتدارگری رانتیر در دوران پهلوی دوم و با وجود مردم سالاری دینی و دولت رانتیر جمهوری اسلامی هر دو دوره سیاست شهری و دیپلماسی شهری با موفقیت ها و ضعف هایی همراه بوده و به روند مدرنیزاسیون در ایران کمک شده است.

اقیانوس هند، به عنوان تسهیل کننده تجارت جهانی و جریان آزاد انرژی از نقش ژئوپلیتیکی و ژئواستراتژیکی ویژه ای برخوردار بوده و کناره های آن، در محل تلاقی محورهای بزرگ ارتباط زمینی که آسیای شرقی و جنوب شرقی و آسیای جنوبی و... را به آفریقا، اروپا و هند متصل می سازد، قرار دارد . ایران و هند دو کشور مهم در منطقه بوده و در طول تاریخ با یکدیگر روابط تنگاتنگی داشته اند، از این رو ژئواکونومیک این دو کشور با یکدیگر ارتباط ویژ ه ای داشته و بررسی و شناخت عوامل موثر بر آن، حائز اهمیت است. در پژوهش پیش رو که ماهیتی بنیادی دارد و و در پی یافتن واقعیت ها و شناخت بازتاب های برخاسته از کنش متقابل جغرافیا، اقتصاد و سیاست است و با بهره گیری از روش تفسیری تحلیلی در پژوهش، به بررسی اثر ژئوپلیتیک ایران در مناسبات اقتصادی با کشور هند پرداخته شده است. با مطالعه اهم مفاهیم پیرامون موضوع مذکور که از مسائل مهم سیاست خارجی و سازمان‎های بین‎المللی است و همچنین از آنجا که میزان ارتباط با دولت‎های خارجی و سازمان‎های بین‎المللی یکی از نماد های توسعه یافتگی یک کشور می باشد، در پژوهش حاضر ارتباط بین روابط اقتصادی ایران و هند با جایگاه ژئواستراتژیک ایران و عوامل واگرا و همگرای موثر در توسعه اقتصادی دو کشور پرداخته شده است. نتایج حاصل از این پژوهش، حاکی از آن است که کشور هند می تواند به عنوان پیوند دهنده ارتباط بین کشورهای حوزه آسیای مرکزی و قفقاز با کشور هند باشد و انتظار می رود که شاهد افزایش چشمگیری در تقویت همگرایی بین ایران و کشور هند باشیم.

ارزیابی عملکرد یکی از کارکردهای مهم مدیریت منابع انسانی در سازمان های رسانه‎ای است. امروزه طراحی و به کارگیری سیستم مناسب ارزیابی عملکرد در سازمان ها بسیار ضروری است؛ چراکه یکی از ابزارهای مهم برنامه ریزی و مدیریت صحیح منابع، امکانات و منابع انسانی سازمان هاست و در شناسایی شایستگی ها، نقاط قوت و ضعف مدیران نیز نقش ویژه ای دارد. شناخت و ارزیابی دقیق عملکرد مدیران شبکه های تلویزیونی در ایران به عنوان راهبران و هدایتگران ساختارهایی که متولی فرهنگ در جامعه هستند، بر مبنای شاخص هایی معتبر، مهم و حیاتی است. این پژوهش با هدف شناسایی شاخص های ارزیابی عملکرد مدیران شبکه های سیمای جمهوری اسلامی ایران انجام شده است که در این راستا جمع آوری داده ها به شیوة انجام مصاحبه با 17 نفر از کارشناسان و متخصصان صورت پذیرفت و پس از کدگذاری مصاحبه ها، تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از تکنیک تحلیل مضمون و ترسیم شبکة مضامین انجام شد. نتایج اجرای فرایند تحلیل مضمون، به شناسایی 136 شاخص کلیدی ارزیابی عملکرد مدیران شبکه های سیمای جمهوری اسلامی ایران منجر شد که این شاخص ها در 24 مضمون سازمان دهنده دسته بندی شدند و سپس مضامین سازمان دهنده نیز در 6 مضمون فراگیر (بعد شایستگی های فردی عمومی مدیر شبکه، بعد شایستگی های فردی تخصصی مدیر شبکه، بعد مدیریت عملیات در شبکه، بعد ورود کارآمد به فضای مجازی و مدیریت صحیح آن و بعد خروجی محور ـ پیامدی) دسته بندی شده اند.

سناریوپردازی فرایندی نظام مند و روشمند است که در فضاهای پیچیده و دارای عدم قطعیت، افراد و سازمان ها را در برنامه ریزی و تصمیم گیری توانمندتر می سازد. پژوهش حاضر، از این روش و رویکرد، به منظور شناخت فضاهای پیش روی سیما در برنامه های سرگرم کننده استفاده کرده است. سرگرمی نقش بسیار مهمی در جذب مخاطب، فرهنگ سازی و نیز درآمدزایی برای رسانه ها و شرکت ها دارد. در این پژوهش، ابتدا با بهره گیری از الگوی شوارتز، پیشران ها و مؤلفه های کلیدی سیستم استخراج شده است و سپس، از نرم افزار سناریوویزارد برای تحلیل ساختاری و بررسی چگونگی اثرگذاری و اثرپذیری عدم قطعیت ها نسبت به هم و آنگاه، استخراج فضاهای سناریویی استفاده شده است. در نهایت نیز 3 سناریوی سازگار و محتمل در ارتباط با آینده سرگرمی در سیما ـ شامل سناریوی سنگربندی، سناریوی فرگشت و سناریوی دگردیسی ـ استخراج و توصیف شده اند و در پایان، پس از روایت هر سناریو، از طریق جمع بندی یافته های موجود در پنل های خبرگی، توصیه های راهبردی در خصوص آینده سرگرمی در تلویزیون برای مدیران و سیاست گذاران ذی ربط ارائه شده است.

نگاه توسعه انسانی به انسان به مثابه ظرفیتی است که باید شکوفا شود و این شکوفایی جز با توانمندسازی افراد حاصل نمی شود. یکی از اصلی ترین روش های توانمندسازی جوامع، کاهش و محدودسازی فقر می باشد. بدین منظور توجه سیاستگذاران توسعه، معطوف به بهبود شاخص های مرتبط با انواع فقر شده است. یکی از مهمترین شاخص ها، فقر انسانی است. در این راستا نهادهای مختلفی دارای قدرت اثر هستند که یکی از این ظرفیت ها، رسانه های جمعی و به ویژه تلویزیون می باشد. پژوهش حاضر با هدف تبیین عوامل موثر بر استفاده از مجرای سیمای جمهوری اسلامی ایران برای کاهش فقر انسانی انجام گرفته است. روش تحقیق مورد استفاده، آمیخته اکتشافی و با استفاده از راهبرد گونه شناسی است. جامعه آماری این پژوهش را صاحب نظران حوزه ارتباطات توسعه تشکیل داده اند. در بخش کیفی، نمونه آماری با استفاده از روش نمونه گیری نظری 13 نفر و در بخش کمی 385 نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی انتخاب گردید. ابزار جمع آوری داده ها در بخش اول، مصاحبه نیمه ساختاریافته فردی و در بخش دوم پرسشنامه محقق ساخته بود. جهت بررسی روایی و پایایی ابزارهای اندازه گیری از شاخص های لازم استفاده شد. تحلیل داده ها بر اساس نتایج بخش کیفی و کمی و مدلسازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار Smart-PLS انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که عوامل محیطی، انسانی، رسانه جمعی تلویزیون، برنامه ریزی، ویژگی های مخاطب و توانمندسازی فردی می توانند متغیر فقر انسانی را پیش بینی کنند. با توجه به مقدار به دست آمده برای شاخص برازش کلی مدل به میزان 0. 79، برازش مناسب مدل کلی تایید می شود.

برنامه های ورزشی بیش از یک پنجم کل برنامه های تلویزیونی جهان را تشکیل می دهند و پربیننده ترین و مستمرترین برنامه های تلویزیونی، تولید و پخش برنامه های ورزشی و گزارش مسابقات بزرگ ورزشی هستند. در کشورهای مختلف دنیا، معمولا رسانه های جمعی توسط بخش خصوصی اداره می شوند اما در جمهوری اسلامی ایران، رسانه های جمعی و به ویژه تلویزیون کاملا دولتی بوده و سیاست های کلی آن توسط حاکمیت تعیین می شود. هدف از این تحقیق، تحلیل محتوای برنامه های ورزشی تلویزیون که یک نهاد حکومتی می باشد، از نظر میزان توجه و مدت زمان پخش و مقایسه آنها بر اساس مقوله های ورزش همگانی، ورزش قهرمانی، ورزش حرفه ای، ورزش پایه، ورزش بانوان، ورزش باستانی، آموزش ورزشی، علوم و تحقیقات ورزشی، ورزش فوتبال و برنامه های غیرمرتبط (موسیقی، خواندن نامه های بینندگان و غیره) بود.به همین منظور، برنامه های ورزشی پنج شبکه تلویزیونی 1، 2، 3، 5 و 6 در طی 4 هفته با استفاده از روش تحلیل محتوای کمی و تکنیک مشاهده مستقیم بررسی شد. به منظور تقویت این تکنیک، برنامه های ورزشی توسط Mp 3 Player ضبط گردید. مقوله های از پیش تعیین شده در 23 برنامه ورزشی مثل ورزش و مردم، دیدار در وقت اضافه، ورزش2، صبح آمد، رخصت، نود، دایره طلایی، ورزش از نگاه 5، ورزش ما و... مشاهده شد و بر اساس مدت زمان پخش با استفاده از نرم افزار SPSS و از طریق محاسبه میانگین ها و درصدگیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاکی از آن است که به طور کلی برنامه های ورزشی سیما در مقوله های تعیین شده از نظر میزان توجه و مدت زمان پخش با یکدیگر متناسب نیستند. بنابراین، محقق پیشنهاد می کند، بازنگری در میزان پخش انواع برنامه های ورزشی و تناسب آنها با یکدیگر با اولویت ورزش پایه و ورزش همگانی به عنوان زیرساخت ورزش قهرمانی و سلامتی عمومی لازم و ضروری است.